Maður verður bara að redda sér.

Um þessar mundir er ég að hekla skírnarkjól fyrir ófædda barnabarnið mitt. Og ég get bara sagt eitt....... þetta hefur sko EKKI gengið þrautalaust fyrir sig.

Bæði eru villur í uppskriftinni en svo er hún líka þýdd þannig að oft á tíðum er hæglega hægt að misskilja uppskriftina (og ég er búin að reka mig bókstaflega á hvort tveggja). Ég setti inn mynd af kjólnum hér á blogginu síðast liðinn föstudag. Um kvöldið rakst ég á fyrsta vandamálið og fór ég til hennar Aðalbjargar vinkonu eftir að hafa sent öskrandi hjálparbeiðni á sms. Ekki lá á hennar liði frekar en fyrri daginn.

Ég var síðan komin vel af stað á laugardeginum þegar ég lagði frá mér heklið í smá stund og fór að lesa uppskriftina. Ég vildi óska að ég hefði ekki gert það. Aftur þurfti ég hjálp. Ég vissi að Aðalbjörg væri með matarboð heima hjá sér og hringdi ég því í nágrannakonu mína hana Huldu. Hún kom strax yfir og saman lögðumst við yfir þetta.

Það var ekkert annað í stöðunni en að rekja upp. Ég átti fötu undan kjúklingavængjum og náði í hana. Gerði gat á lokið og setti garnið þar í. Þar sem garnið er skjanna hvítt þá vildi ég ekki að það væri að rúlla um allt. Allur er varinn góður.

Aftur var heklað en á sunnudagskvöldið langaði mig að gráta. Ég uppgötvaði (að ég hélt) enn eina villuna. Þar sem ég er Prjónari en ekki heklari þá vissi ég ekki hvað ég gæti gert. Sá umburðalyndi spurði af sinni venjulegri ró hvort þetta væri ekki eitthvað sem myndi bara jafna sig . Í ofboði fór ég á facebook og auglýsti eftir nýrri uppskrift að hekluðum skírnarkjól (when in doubt...... go on facebook). Þar setti Gerða vinkona allt í fluggír eins og henni einni er lagið, í leit að nýjum kjól. Í allri þessari leit þá fann hún myndir af nákvæmlega eins skírnarkjól sem einhver hefði gert.

Leifur sonur minn og Erna konan hans báðu um þennan skírnarkjól og hann skulu þau fá. Á mánudeginum hringdi ég því í þessa elskulegu konu sem vissi ekki hvað var að gerast þegar í símanum var ókunn kona sem allt í einu spurði út í þennan kjól. Þessi kona heitir Guðný og býr í Ólafsvík. Til hennar get ég núna leitað þegar ég er strand. Það fyrsta sem sá umburðalyndi sagði eftir þetta var "sko ég vissi að þetta myndi bara jafna sig" og labbaði hratt í burtu.

Ég er komin á fullt skrið með hann núna og gengur vel. Ég hitti að vísu konu í gær (í prjónahóp) sem reif hann af mér til að sanna það fyrir mér að þessi kjóll væri allt allt of stór. Mig langaði að gráta því ég sá fyrir mér að ég þyrfti enn einu sinni að byrja upp á nýtt. Seinna um daginn, eftir mælingar og annað slíkt þá komst ég að því að þessi kona hefði einfaldlega EKKI rétt fyrir sér. Auðvitað er hann ekki eins og sleiktur á 0-3 mánaða barn. Barnið þarf að komast í nærföt og svo undirkjól innan undir. En hann er alveg örugglega ekki á eins árs barn eins og þessi kona vildi meina og er nákvæmlega eins í stærð og er gefið upp í blaðinu. Ég er því á réttri leið.

Heklunálin er svo mjó að heklið var farið að verða sársaukafull. Allt í einu fékk ég hugmynd. Eins og eldibrandur (ertu ekki alveg að sjá þetta fyrir þér) þá þaut ég út í bíl og í BYKO. Þar hitti ég fyrir hann Þórodd, rétti honum nálina og sagði "nú færðu beiðni sem þú hefur örugglega aldrei fengið áður". "Vantar þig garn ?" spurði hann. Nei ég þurfti bara eitthvað sem myndi gera hana sverari. Hann hugsaði sig um í smástund, benti mér svo á að fylgja sér. Svo byrjaði hann að stinga heklunálinni í plaströr þar til hann fann eitt sem nálin sæti vel í. En mér fannst þetta ekki nógu svert. Þá stakk hann nálinni með plaströrinu í annað rör og þá var það komið. Nú er miklu einfaldara að hekla.

En ég vil nota þessa aðstöðu mína til að þakka þessum vinkonum mínum sem og Guðnýju fyrir ómetanlega hjálp. Án þeirra væri ég eflaust............................. tja..... ég hef ekki hugmynd um hvað væri.

 

Góða helgi.

Hugmyndasnauð með öllu og vantar því hjálp.

Mér finnst hrikalega gaman að fara á milli garnbúða og sjá hvort þar sé til svona "nammi-garn" (það er fyrir sálfræðinga að finna út hvort þetta sé áhyggjuefni).  Og stundum, ekki oft en stundum lendir maður á svoleiðis.

Það gerðist hjá mér fyrir svona rúmum mánuði síðan. Þá fór ég í Hannyrðaversluninni í Hveragerði og fann þar hreinræktað "nammi-garn". Sjáðu bara

 

 

 

 

 

 

Þetta er endurunnið Indverskt silki. Litadýrðin í þessu garni er eins og þegar verið er að auglýsa Indland í ferðabæklingum. Það er hægt að fá hjá henni Önnu Höllu (í Hannyrðabúðinni) fleiri litbrigði af þessu endurunna en svo líka bara einlitt silki. Maður minn................. litirnir eru æði. Enda vildi það þannig til að ég átti leið hjá búðinni þegar hún Anna Halla mín var nýbúin að fá þessa sendinguna með garninu. Hún dró mig snöggvast á bakvið og sýndi mér. Mér fannst ég fá að gægjast inn í himnaríki (grínlaust). Enda er sem mig minni að ég hafi einmitt orðað það nákvæmlega svona við hana.

En hérna er vandamálið. Ég hef ekki hugmynd um hvað ég á að prjóna úr þessu . Trefill úr garðaprjóni er einhvern veginn ekki nógu merkilegt (þarna kemur snobbið upp í mér) fyrir þetta garn. Gataprjónn myndi aftur á móti ekki njóta sín nógu vel.

Hvað myndir þú gera? Hefur þú einhverja snilldar hugmynd? Ef svo er þá myndi ég þiggja góða hugmynd. 

Tveir hlutir á einn hringprjón.

Jæja yndislegi Prjónarinn minn. Þá er komið að því.

Í síðustu viku setti ég inn vídeó um hvernig þú getur notað hringprjón sama hversu fáar lykkjurnar eru. Þessi aðferð er kölluð "Magic Loop" aðferðin (er ekki spurning að gefa þessu íslensk nafn og kalla þetta Töfra lykkjan?). Að prjóna 2 hluti í einu er byggt á þessari sömu tækni.

Hér er því kennsla sem Prjónastelpa (veit ekki hver það er) gerði og kennir að prjóna tvo hluti í einu og það besta er að þetta myndband er á íslensku. 

Gefðu þessu séns. Þetta er ekki eitthvað sem  lærist einn, tveir og þrír. 

Fyrstu umferðir vilja líka vera svolítið ruglingslegar en þetta jafnar sig fljótt. Ég er líka oft spurð að því hvort þetta sé fljótlegra að prjóna 2 í einu. Svarið er bæði já og nei. Þú virðist vera lengur en mátt ekki gleyma því að þú ert með 2 hluti í einu (t.d ermar). En þegar þú ert búin þá ertu búin. Það er ekki önnur ermi sem bíður. Og bónusinn er að þú ert með tvær nákvæmlega eins ermar. Jafn langar, með útaukningar á sama stað og allt. Þetta snýst svo líka um að læra nýja aðferð. 

Hafir þú einhverjar spurningar þá er þér velkomið að hafa samband hvort heldur er í tölvupósti, facebook eða hér. Ég skal með glöðu hjálpa þér.

Brilljant hugmynd og svar við spurningu.

Nú er sko allt að gerast hjá mér og lífið alveg við það að verða rosalega fallegt. Málið er að ég uppgötvaði þetta nýja áhugamál mitt síðasta sumar og gæti ég í dag ekki verið án þess. Þannig er það bara. En ég hef líka alveg ofsalega gaman af félagsskap. Undanfarnar vikur hef ég smátt og smátt komist að því hvað handverk ýmiskonar sameinar fólk úr ótrúlegustu áttum. Samt er það allt of algengt að fólk sitji bara alein heima með sitt handverk.

Þess vegna ákvað Tína litla (moi) að fara af stað. Á sunnudagskvöldið verður smá samkoma heima hjá mér á Selfossi (bara taka það fram fyrir þá sem ekki vita). Opið í raun fyrir þá sem vilja. Tilefni þessarar samkomu verður að stofna svona félagsstarfsemi fyrir fólk á öllum aldri sem áhuga hafa á handverki. Hugmyndin er að hittast svo einu sinni í viku (frjáls mæting að sjálfsögðu) með okkar handavinnu og njóta félagsskapar annara. Capish? Ég er svo æst yfir þessu að það er varla ég geti orðað þetta almennilega. Ef þú hefur áhuga á að koma hingað á sunnudagskvöldið þá getur þú bara látið vita hérna í athugasemdarkerfinu og látið þá fylgja netfang eða sent mér tölvupóst á [e-mail]. Ef mæting verður fram úr björtustu vonum þá ryðjumst við bara yfir á Kaffi Krús. Hvernig líst þér á? Ertu með?

Svar við spurningu.

Hún Berglind Haf spurði í athugasemdarkerfinu við síðasta blogg (og ég svara alltaf), hvernig skírnarkjól ég væri að hekla. Þetta er skírnarkjóll sem sonur minn Leifur Ingi og yndislega tengdadóttir mín Erna, völdu. En þau eiga von á sér 1 okt. Hér kemur s.s mynd af honum. Heklaða stykkið á myndinni er brjóststykkið en kjóllinn er heklaður frá hálsi og niður.

 

Góða helgi yndislega fólk og takk fyrir að kíkja á mig hérna.

Tímarnir breytast og mennirnir (ég) með.

Þeir sem mig þekkja vita að ég er með eindæmum skipulögð. Ég vil meina að þetta sé staðreynd með steingeitur en sumir segja að ég sé bara svolítið ýkt á þessu sviði (maður á aldrei of mikið af skúffum og möppum)

Þegar ég svo byrjaði að prjóna síðasta sumar þá var ég stolt af því að kaupa aðeins það garn sem tilheyrði það verkefni hverju sinni og að vera bara með eitt verkefni í gangi í einu.

Well................. eins og áður hefur komið fram að þá á ég aaaaðeins meira garn en ég þarf fyrir næsta verkefni (við skulum ekkert vera að fara neitt nánar út í það).

Þetta er alveg ferlega lúmskt skilurðu. Þetta bara gerist svona *púff* allt í einu.

 Allt í einu áður en ég vissi af þá var ég komin með nokkur ókláruð verk. Þarna er t.d barnateppi (x2), 1 peysa og 1 herðaslá. Þetta er bara það sem lenti út fyrir radarnum mínum. Þegar það gerist þá er bara eins og þessi verkefni lendi í svartholi og fær svo aldrei að sjá dagsbirtu aftur (nema til að láta taka mynd af sér). 

 

 Svo eru önnur sem hreinlega eru myrt. Þau eru miskunnarlaust rekin upp og oft er það þannig að bara við að horfa á hnykillinn þá hryllir mér við, vegna tilhugsunar um það sem það var næstum því orðið.

 

Hvað ert þú með mörg ÓPV (ókláruð prjónaverkefni)? Hvernig Prjónari ertu? Ertu skipulagði Prjónarinn? Ertu sparneytin Prjónari sem notar allt garn til hins ýtrasta? Ertu kærulaus Prjónari sem átt stóran kassa (svarthol) sem þú geymir svona verkefni í (eins og ég)? Eða ertu kannski Prjónari í afneitun sem viðurkennir ekkert svona (ég gæti svo sem alveg tilheyrt þessum hópi líka). Eða ertu Prjónari sem á aldrei nóg af neinu (gæti líka tilheyrt þessum)? 

Komdu nú út úr skápnum og segðu mér hvernig þú ert.